ЛАТЫН ТИЛИ —
ЛАТЫН ТИЛИ — борбору Рим болгон байыркы Лациум латын урууларынын тили. Индевропа тил уясынын италик тобуна кирет. Римдин Галлияны, Ибер ж. а-н, Түн. Африканы, Британияны, Рейн бою Германияны, Норикти, Паннония м-н Дакияны басып алышы ал өлкөлөргө Л. т-нин таралышына ж-а жерг. тилдердин жоюлушуна алып келген. Рим талкалангандан кийин Л. т. да бир нече тилге бөлүнүп кеткен (к. Роман тилдери). Л. т. Европадагы классикалык эки тилдин бири болгон. Тамга аттары көбүнчө ойдон чыгарылган ж-а тыбыштарды туюнтчу белгилери 5-к-да иретке келтирилген. А. т-нин өнүгүүсүн бир нече этапка бөлүшкөн. Байыркы жазма эстеликтери б. з. ч. 3-к-га таандык. 9-к-дан Л. т. сүйлөө тили катары колдонулбай калган, бирок 12-13-к-га чейин Л. т. адабий чыгармалардын, 15-16-к-га чейин чиркөөнүн, илимдин, юриспруденциянын, медицинанын тили катары колдонулган. О. эле көп тилдердин өнүгүүсүнө (роман, француз, португал, испан) чоң таасир тийгизген. 16- к-дан бери католик таат-ийбадатында (богослужение), ил. терминологияда гана колдонулган. Кийин 19-к-дын аягы - 20-к-дан башында Л. т-не кайрадан көңүл бурулуп, аны колдонууга ж-а жайылтууга мүмкүнчүлүктөр түзүлө баштады. Мис., Германияда «Уох ЬаНпа», Ватиканда «ЬаПпИаз» журналдары чыгарылып, Финляндиянын айрым радиоуктурууларында, о. эле интернет булактарында колдонула баштады.
Ад.: Ярхо В. Н„ Побода В. И„ Кацман Н. П. Латинский язык. М., 1994; Мирошенкова В. И„ Федоров Н. А. Учебник латинского языка. М., 1994.