КОЛОРАТУРА: нускалардын айырмасы

Кыргыз Энциклопедия жана Терминология Борбору дан
Навигацияга өтүү Издөөгө өтүү
м (1 версия)
No edit summary
 
1 сап: 1 сап:
<b type='title'>КОЛОРАТУ&#769;РА</b> (италянча coloratura, лат. colo- ro – кооздоо) – вокалдык партиянын ж-а ыр&shy;дын обонун кооздоп, көркөмдөп, түрлөнтө ат&shy;к ару у ык мас ы. К . в ок ал дык м у зык анын көптөгөн түрлөрүндө бар. Ал <i>Кайра жаралуу</i> доорунан баштап чиркөө ырларында, айрым элдик профессионал ырдоо өнөрүндө (мис., азер&shy;байжандыктардын ашугунда) кездешет. 18–19-
<b type='title'>КОЛОРАТУ&#769;РА</b> (италянча coloratura, латынча colo- ro – кооздоо) – вокалдык партиянын жана ыр&shy;дын обонун кооздоп, көркөмдөп, түрлөнтө ат&shy;каруу ыкмасы. Колоратура вокалдык музыканын көптөгөн түрлөрүндө бар. Ал <i>Кайра жаралуу</i> доорунан баштап чиркөө ырларында, айрым элдик профессионал ырдоо өнөрүндө (мисалы, азер&shy;байжандыктардын ашугунда) кездешет. XVIII–XIX кылымдардан тартып италян операларында кеңири өнүккөн. Айрыкча аялдардын бийик үндөрүндө, лири&shy;калык тенор, бас-буффаларда тараган. Чыг&shy;армачылыктын өзүнчө бир көркөмдүк ыкмасы катары колоратураны классик композиторлор А. Скарлатти, В. Моцарт, Ж. Россини, А. Дели, Ж. Верди, М. Глинка, Н. Римский-Корсаков, кыргыз композитору Н. Давле&shy;сов жана башкалар пайдаланышкан.
к-дан тартып итал. операларда кеңири өнүккөн. Айрыкча аялдардын бийик үндөрүндө, лири&shy;калык тенор, бас-буффаларда тараган. Чыг&shy;лыктын өзүнчө бир көркөмдүк ыкмасы катары К-ны классик комп. А. Скарлатти, В. Моцарт, Ж. Россини, А. Дели, Ж. Верди, М. Глинка, Н. Римский-Корсаков, кыргыз комп. Н. Давле&shy;сов ж. б. пайдаланышкан.
[[Категория:4-том, 353-402 бб]]
[[Категория:4-том, 353-402 бб]]

10:06, 15 Декабрь (Бештин айы) 2025 -га соңку нускасы

КОЛОРАТУ́РА (италянча coloratura, латынча colo- ro – кооздоо) – вокалдык партиянын жана ыр­дын обонун кооздоп, көркөмдөп, түрлөнтө ат­каруу ыкмасы. Колоратура вокалдык музыканын көптөгөн түрлөрүндө бар. Ал Кайра жаралуу доорунан баштап чиркөө ырларында, айрым элдик профессионал ырдоо өнөрүндө (мисалы, азер­байжандыктардын ашугунда) кездешет. XVIII–XIX кылымдардан тартып италян операларында кеңири өнүккөн. Айрыкча аялдардын бийик үндөрүндө, лири­калык тенор, бас-буффаларда тараган. Чыг­армачылыктын өзүнчө бир көркөмдүк ыкмасы катары колоратураны классик композиторлор А. Скарлатти, В. Моцарт, Ж. Россини, А. Дели, Ж. Верди, М. Глинка, Н. Римский-Корсаков, кыргыз композитору Н. Давле­сов жана башкалар пайдаланышкан.